The Helpless Shriek of the Iranian Musician Shahin Najafi - for Syria

YouTube

Syria, forgive me never!
I can neither bring back your mothers, fathers and children resting in the soil
Nor I can rebuild your cities, houses and gardens
I only will carry this eternal shame on my shoulders
May it be the courage
To share the deep sorrow inside me with you and your people
I am ashamed of the deeds of the tyrant rulers of my land
Who having the factitive names of the gods, are from the transgressors
No! This shame will not diminish your suffering
It’s only my saturnine breath which conks exhausted with your agony


Der Hilflose Schrei vom iranische Musiker "Shahin Najafi"
Syrien verzeih mir niemals
Ich kann dir deine verlorenen Mütter, Väter und Kinder nicht wieder ins Leben zurückholen.
Deine geborstene Städte, Häuser und Gärten kann ich nicht wieder aufbauen.
Ich verzeihe mir nicht, dass ich so lange untätig, erst jetzt den Mut aufbringe, mein tiefstes Mitgefühl deinem Volke zum Ausdruck zu bringen.
Ich schäme mich, was mein Land euch in Namen falscher Götter antut.
Ich habe dir damit keinen Schmerz vermindert, nur das Weiteratmen fällt mir nun weniger schwer.

مرا نه توان آن است كه مادران و پدران و فرزندان در خاك خفته‌‌‌‌ات را باز گردانم
و نه شهرها و خانه‌‌ها و باغ‌‌هايت را دوباره آباد سازم
تنها اين شرمسارى جاودانه را بر دوش خواهم كشيد
تا شايد شهامتى باشد
تا اينچنين غم عميق وجودم را با تو و با مردمانت تقسيم كنم.
من شرمسار كردار حكمرانان غاصب سرزمينم هستم
كه با نام دروغين خدايان، از خطاكارانند.
نه! اين شرمسارى چيزى از رنج تو نمى‌‌كاهد
تنها نفس‌‌هاى سنگين من است كه با رنج‌‌هاى تو از رمق مى‌‌افتد

روز دانشجو

همچنانكه روز معلم، روز به داركشيده ‌‌شدن فرزاد كمانگر است، روز دانشجو ى ما هم ۱۸ تیر است.

آرش صادقی

اگر سكوت كنم، به عهدم با انسان پشت كرده‌‌ام و هم‌مسلك خيل عظيم هنرمندانِ "به چيزم" خواهم شد و وقتى سخن مى‌‌گويم، تنهايى‌‌ام عميق‌‌تر مى‌‌شود كه شعر پشم است و هيچ غلطى نمى‌‌كند و جز او هم هيچ راهى ندارم تا در آن گم شوم. دقيقا حال روزهاى حبس فرزاد را دارم و خبر نابهنگام اعدامش و حالا آرش را اينگونه ذره ذره مى‌‌كشند و هيچ هيچ هيچ...

خودسانسوری از کنشی محافظه‌کارانه تا ابتذال

خودسانسوری شكلی از دفاع و محافظت در مواجهه با ديگری و بيرون از خود است. به خصوص در ارتباط با هنر. با خود سانسوری بخشی از منافع و مصالح اعم از سياسی،اجتماعی، اقتصادی خود را حفظ می كنیم و از افشا شدن خود جلوگيری می‌كنیم. در اصل يك راهكرد «روانی برای دفاع از خود است.

گفت و گو با شاهین نجفی
محمد تنگستانی
ايران واير

بساطم در خيابان

تو اون مملكت كه بخش وسيع جامعه زير فشار اقتصادى در حال نابود شدن ان، اونجايى كه همه چيز شده مصلحت و منفعت شخصى و يك مشت دزد ميلياردى در حال چاپيدن مردمن و فاصله طبقاتى عادى و طبيعى شده و اعتياد به قرص و مواد و الكل همه‌‌گير شده و كارگر و دانشجو و دانش‌‌آموز شلاق ميخورن و زنداني ميشن و در اعتصاب غذا جان ميدن، بايد شاشيد به هنر و هنرمندى كه اين صحنه رو ميبينه و ساكت ميمونه
حالا بشين براي اميد و اعتدال خزعبل‌‌سرايى بكن
چه از سر امنيت و مصلحت در داخل و چه از سر سود و سرمايه در خارج، تو يه همدستى هنربند نصف و نيمه عزيز

...
آن مادر من بود كه به گيلكى داد مى‌‌زد هنوز تو شوكم گلوم داره منفجر ميشه اين احساس ناتوانى از منه يا فريادهاى اون زن رواست كه بميرم بشكند آن دست كه زن دستفروش را زد.

سیلی زدن مامور شهرداری به زن دست فروش

گزارشی از آخرین وضعیت زندانیان سیاسی در اعتصاب غذا

هفت زندانی سیاسی در زندان اوین و ندامتگاه مرکزی کرج از سه تا بیش از یک‌ماه در اعتصاب غذا اعتراضی به‌سر می‌برند و وضعیت جسمانی آن‌ها به سرعت رو به وخامت است. وحید صیادی نصیری در سی‌وچهارمین روز، آرش صادقی در بیست‌وششمین، مهدی و حسین رجبیان در بیست‌ودومین، علی شریعتی (در بیمارستان) در نوزدهمین، امیر (علی) امیرقلی در سومین روز، همگی در زندان اوین و مرتضی مرادپور در بیست‌وپنجمین روز در سلول انفرادی در ندامتگاه مرکزی کرج در اعتصاب غذا هستند. هم‌چنین آلودگی هوای تهران و سم‌پاشی بندهای زندان به شدت وخامت حال زندانیان در اعتصاب غذا افزوده است.
خبرگزاری هرانا

زندانيان در اعتصاب غذا از جان‌‌شان گذشته‌‌اند، آنها را تنها نگذاريم
...
من از غرور تو در اعتصاب غذات مى‌‌ترسم
...
اينها را نمى‌‌نويسم كه تو بدانى، كه دانستن كافى نيست. اما آنها در زندان بايد بدانند كه تنها نيستند

صفحه‌‌ى جديد اينستاگرام شاهين نجفى

رفقا سلام
اين صفحه‌‌ى جديد من در اينستاگرام است.
واقعيتِ اينستاگرام آنچنانكه كه مى‌‌دانيد و مى‌‌بينيد چيزى جز معركه‌‌اى مضحك نيست و فضاى مناسبى‌‌ست براى كشتن زمان و سر سپردن به بى‌‌مفهومى.
اما بنا به اينكه بسيارى از دوستان من در داخل ايران دسترسى آسان‌‌ترى به اينستاگرام دارند، عجالتا اين صفحه را براى اطلاع‌‌رسانى إيجاد مى‌‌كنم و مى‌‌دانم كه تضمينى براى امنيت جاودانه‌‌ى آن وجود ندارد.

instagram.com/shahinnajafi.officialpage

شاهين نجفى

تجاوز مذهبى

تا همين چند وقت گذشته كه داستان سوءاستفاده‌‌هاى جنسى از كودكان و نوجوانان مذهبى در مساجد و اماكن مذهبى خبرى نشده بود، صحبت از تجاوز مذهبى توهين محسوب مى‌‌شد تا متجاوزها در آرامش به هدايت نوجوانان بپردازند! حالا هم با حمله به يك قارى صله‌‌بگير، راه تجاوز مذهبى مسدود نمى‌‌شود.
كودكان‌‌تان را از محل تجاوز دور نگه داريد!
نقى
ممدنوبرى

روز جهانى فقر

امروز روز جهانى فقر است، يا احتمالا تعارف روز ريشه‌‌كن كردنش! همان اندازه احمقانه كه تصور كنيم برده‌‌دارى لغو شده است. انگار تو باور كرده‌‌اى و چيزى از صف‌‌هاى بيكاران، كارگران بيكار، آنها كه بايد جان‌‌شان را با مقدارى دستمزد روزانه معامله كنند نمى‌‌دانى. كِى بود؟ دور نبود، همين چندوقت پيش به اداره‌‌ى بيمه رفته بودم تا شكايت كنم كه بى‌‌شرف‌‌ها شما قرار است كجاى مرا بيمه كنيد؟ گلويم را عمل كرده‌‌ام و صورتحساب فرستاده‌‌ايد تا سرى هم به تيمارستان بزنم؟! اداره‌‌ى بيمه پر بود از صورت‌‌هاى درهم‌‌فشرده شده، بدن‌‌هاى معيوب و زوجى آلمانى هم نشسته بودند با دستانى سوراخ از سرنگ! زن بيمه‌‌چى انگار دلش سوخت و گفت قسطى جانت را مى‌‌گيريم! بيرون كه آمدم اطرافم پر از مغازه‌‌هاى تركى و عربى بود. من چرا تمام اين آدم‌‌ها را مى‌‌شناسم و دوست‌‌شان دارم و مى‌‌خواستم تك تك‌‌شان را در آغوش بگيرم و ببوسم و خود را در آغوش‌‌شان رها كنم. همين‌‌ها كه وقتى يك اروپايى از كنارشان رد مى‌‌شود با خودش فكر مى‌‌كند كه نكند الان بتركند؟! امروز روز جهانى چيزى‌‌ست كه اگر ريشه‌‌كن شود نه سورية راه به راه منفجر مى‌‌شود و نه اوباما هرسال براى‌‌مان پيام نوروزى مى‌‌فرستد. نه سومالى تكه تكه مى‌‌شود و نه ونزوئلا را قحطى مى‌‌زند . نه هيچ روزنامه‌‌نگارى خود را مى‌‌فروشد، نه هيچ هنرمندى خود را زير نگاه سنگين قدرتمندان تحقير مى‌‌كند. نه كسى براى قصه‌‌ها سينه مى‌‌زند و نه هـيچ مادرى بدنش را حراج مى‌‌كند و نه تو ديگه مجبورى كه دزدى كنى و نه من براى اينكه دزد نباشم، شعر مى‌نويسم. سلام مرا به باكونين برسان و بگو فقر ريشه‌‌كن نمى‌‌شود اما فقرا، چرا! اين آينده‌‌ى هركسى‌‌ست كه حداقل قيمتش، خون و غرور است. دقيقا همين را بگو

راديكال يك سفر است

1. نقشه‌ى راه توسط "خداوندان هنر" نوشته شده و به هنرمندان (واسطه‌ها) مى‌رسد و سپس به مخاطب به امانت سپرده مى‌شود. هيچگاه از راهنماى سفر تندتر و جلوتر نرو، راه را گم مى‌كنى.
2. سفر يعنى حركت، تجربه و خطر! هيچ هدف نهايى وجود ندارد جز هنر و زندگى.
3. در سفر نمى‌توانى از جيب قافله بخورى و با دزدان سرگردنه هم رفيق باشى.
4. در سفر هر چيزى كه موجب حركت شود و پيشبرنده باشد عقلانى‌ست و هرآنچه موجب توقف و بازگشت باشد، غيرعقلانى
5. سفر حركتى جمعيست و رفتارهاى فردى و منفك و منزوى مغاير با شعور سفر، غيرعقلانى‌ست
6. سفر هزينه دارد بخشى از اين هزينه‌ها با كسانى‌ست كه سفر را مديريت مى‌كنند (خلق اثر) و بخشى هم با خود همسفران است (تلاش براى فهم، تأويل و تفسيراثر)
7. هر سفرى هم غم و سختى و ناراحتى دارد و هم شادى و رقص و بازى. هم دعوا دارد و هم آشتى. سفر امكان آشكارشدن تفاوت‌ها براى فهم بيشتر و ساده‌تر كردن راه است.
8. بدترين همسفر، آدم تك‌رو، تك‌خور، بهانه‌جو، كم‌حوصله، كم‌طاقت و پرگوست!
9. سفر عجالتا با ٤ مسئله اساسى روبروست: هنر،قدرت، جنسيت و اقتصاد. فهم سفر بدون فهم اين چهار مقوله ناممكن است.
10. همه چيز در حركت است. همه چيز تغيير مى‌كند. هيچ چيز جاودانه نبوده است، نيست و نخواهد بود.

با سپاس فراوان از همراهى و حضور هميشگى شما رفقاى ناب دور و نزديك، مخصوصا مجيد كاظمى و على باغبان