هفت سالش را چهارده كردند
تا مادرش از خونريزى معده تلف شود
معصومانه چهارده بار در هر لحظه
از رنج دائمى آتنا
مثل مادرم كه نه ماه دوام آورد و بعد، از زندگى فارغ شد
تا من، تا زندهام لبانم را گاز بگيرم
نه رحمى مىخواهد تا به يادآرى
و نه زخمىست كه فراموشش كنم
ميخى در چشمانم
تيغى رهاشده در دستانم
مىدانم هميشه شعر دروغ مىگويد
زانوانم را شكستهاند و كودكانه داد مىزنم
آنها را آزاد كنيد لطفا
باشد باشد
من با كمال ميل مىميرم
It is wonderland here, take my hands “my Alice”!
I borrow the blood in my veins to write the whole drama
It's wonderland here, it's a garden of man-eating flowers
its people eat nuts at the convict’s dance on the gallows
They shoot bullets at dogs, the wolves that pee sitting down!
its men are standing like mountain, they splash acid on women
The people who drown with their dreams in votive stew
like a farm that dreams of wheat during seedless period
It doesn't make a difference to anyone anymore, the taste of bread loaf, or rice loaf
it's still possible to have a relaxing sleep in the depth of a comfortable cozy grave
Life is tough here “my Alice”! Being in the line-up with prostitutes
being among the bondservants, being a cat in the city of mice
I'm still on my wounds; I talk about the girls buried alive
on this windward flag, I remain a misfit
I'm always the herd's mangy goat; forever I'm the leprous one here
I polish the poem’s glass, with the sadness in the classified ads
On the walls of my Facebook, a prisoner is drawing tallies
I write but -as Forough says- with these cement hands
All my untold sorrow, turn into tears in my wet eyes
it is wonderland here, take my hands “my Alice”… //
آنقدر مادرت ظرف شست، که آب شد
آنقدر عکس تورا دیدو کور شد
اندوه بزرگیست، انبوه انتظار
تو سهم زخم مرا از حبس هات مى گيرى
اگر تنها یک روز برای جشن ما در جهان باشد همین امروز است. روز کارگر. چند نفر از میان شما مالک نیست؟ چند نفر از میان شما حتی صاحب ابزار تولید نیست؟ کارگری چیزی نیست جز آنکه از سر بیچیزی کار خود را میفروشی و در انتها چیزی جز چروک و درد برایت نخواهد ماند؟ از هرکجای جهان که باشی رگهای جدی از ستم بر پیشانیات حک شده است! آنقدر زیاد از ما کشتند که تمام نمیشویم…
خالی...
Your mother washed so many dishes that she melted away
she saw your picture so much that she went blind
it’s a great sorrow the heap of expectation
you take the share of my wounds from your confinement
خالی - آلبوم ص شاهین نجفی
Music & Lyrics: Shahin Najafi
Arrangement: Majid Kazemi
Cover: Ali Baghban
Khali - YouTube
كوچه خالى بود كوچه خالى
بى تو عارى از هرحس و خيالى
جانم از دوريت باكرى شد
همتى كن با اين زرد شمالى
بيست سال زياد نيست عمر آدمى ست
با دستمال سياه روى چشم هاى ميشيت
با لنگه ى دزدى كفش مسجدى شده ام
فرار كن فرار كن فرار کن مى ميرى
مريم نشست تا كوچه خونى نشود از ترس
با چادرى سفيد و گلى از ياس شكسته
آنقدر سرخ سوخت سعید
ما قطعه قطعه شدیم قطعه های تكثيرى
با قسط هاى جامانده شعار مى داديم
آن مرد آمد با خنده هاى مشعشع و مشكوك
آن مرد كه خوب بود و حامله مى كرد
ما سقط شديم از مادران تخديرى
ما نسل روشنى كه تا عمق خيابان سوخت
ما هار از كتاب تا كوچه را گاز بگيريم
بمبى كنار گوش مدرسه تركيد
آقاى نوربخش كثافت آن ناظم تكبيرى
پيغام روشن حبس در چشم كبود تو بود مسعود
بگذار بيست سال ديگر سرخ
با بوى تلخ پاى چاك خورده از زندان
با هم لذيذ بشكافيم مغز آن وكيل تسخيرى
آنقدر مادرت ظرف شست كه آب شد
آنقدر عكس تو را ديد و كور شد
اندوه بزرگى ست انبوه انتظار
تو سهم زخم مرا از حبس هات مى گيرى
تو خشك شبيه نگاه در عمق غربتى
ناعادلانه تر از زندگى در برابر مرگ
آيا هنوز روى پاى خودت گريه مى كنى؟
آيا هنوز لحظه به لحظه با اخبار مى ميرى؟
شليك كرد تا تو خلاصه شوى در خويش
آقا "ما" زياد بود آقا
آنقدر زياد كه هر چه مى كشتيم تمام نمى شدند
و خون تاريخ بود ريخته از خشم آخته
هرچه مى دادند تمام نمى شدند
پوست، رخت خواب اسيد
چشم، چاله هاى منتظر
"ما " تخت، روى تخت خوابيده مرده مى دادند
تمام نمى شوند
آن زخم ها براى مان غريبه بود
سيگارم پوستش را مكيد
مأمور بودم و معذور
مرگ شغل شريفى نيست آقا
"ما " كيف كودكى اش لبريز كينه بود
اينطور بزرگ شد بى پدر
انگار كه زندگى برايش حقى مسلم است
مادر گذاشت بگذرد از زير كتاب، تلخ
بعد همسرش ديوانه شد و شعر مى نوشت
ما در محله اش روى رد پاى پليس مى شاشيد
شورش چه مزهاى دارد آقا
شور شور شور
ما مادرش …
سردار ما را نجات بده سردار خاردار
Khali (Empty)
The alley was empty, empty alley
without you devoid of any sense or dream
my soul became lost (Bakeri) for being far away from you
Endeavor (Hemat) with this yellow northerner
Twenty years is not a lot, it’s a man's lifetime
with black bandana on your light green eyes
with a stolen single shoe of my mosque-goer’s pair
run away, run away, run away, you will die
Maryam sat down so that the alley doesn’t get bloody from fear
with a white veil (chador) and a flower from the broken jasmine
Saeed was burnt so red
we became fragmented, proliferated fragments
With leftover installments we were chanting slogans
that man came with radiant and suspicious laughter
that man who was good and was making pregnant
we were aborted from narcotized mothers
We, the bright generation that got burnt out to the depth of the street
we, rabid from book so as to bite the alley
a bomb was blasted beside the school
the filthy Mr. Nourbakhsh, that Allahu Akbar Chanter principal
The clear message of confinement was in your bruised eye Masoud
let another red twenty years
with a bitter smell of ripped foot from prison
together lets deliciously crack the brain of that appointed lawyer
Your mother washed so many dishes that she melted away
she saw your picture so much that she went blind
it’s a great sorrow the heap of expectation
you take the share of my wounds from your confinement
You, dry like a look in the depth of exile
more unjust than life in the face of death
do you still cry on your foot?
do you still die bit by bit with the news?
He fired so that you get summarized in yourself
Sir, there were so many “we” Sir
so many that they weren’t finishing no matter how many we killed
and history was blood poured from raised fury
no matter how much they were giving away, they weren’t finishing
skin, acid bedding
eye, the awaiting pit holes
“we” “bed, on the bed they were giving away the dead”
they are not finishing
those wounds were strange for us
my cigarette sucked his skin
I was an appointed officer and excused
death is not an honorable job, Sir
“we” “his childish bag was full of grudge”
this was how he grew up, fatherless
as if life for him is an absolute right
mother let him pass under the book, bitter
later his wife went insane and would write poems
“we” in his neighbourhood would urinate on police’s footprints
what flavors does riot have? Sir
salty, salty, salty
we, his mother…
commander save us, thorny commander
این کار را سال ۲۰۰۶ نوشته بودم.سال ۲۰۰۹ در جمعی بودیم و ماجرای روسری سر کردن و گرمای جنبش سبز بود و با گیتار خواندم و ...حالا ۹ سال بعد اینطور به بار نشست. ای کاش زمانی خود مجید کاظمی دربارهی تنظیم هایش بنویسد. سعی می کنم هرکار را جداگانه به اشتراک بگذارم و توضیح کوتاهی اگر لازم بود نیز میدهم.امیدوارم تاثیر داشته باشد.
فدا.ش.ن
قاضی - آلبوم ص شاهین نجفی
Music & Lyrics: Shahin Najafi
Arrangement: Majid Kazemi
Cover: Ali Baghban
Ghazi - YouTube
رفیق من
مسعود
به خط چهارم که رسیدم کلمات شل شدند و مغزم روی “بیستسال“ شکسته شد. من تنها تجربهای چند روزه از حبس دارم و بیست سال را نمیفهمم. بعد یکباره زمان گذشت و تو بودی با یک لباس تیره و موی کوتاه و چهره ای که پیر شده بود. پیراهنم را گرفته بودی و داد می زدی :زندیگمو به من برگردون لامصب. بعد روی صندلی جابه جا شدم و خودم را دیدم در برابرت، که در کدام ناکجا نشسته ایم و حرف می زدیم. من با نامه ات درگیر رویا شدم و حالا برایت می نویسم و جز رویانگاری چیزی در چنته ندارم رفیق. دو سال پیش و پس از ماجرای نقی تنها چیزی که مرا از زیر یوغ این عذاب وجدان نجات داد ،این بود که حالا من هم مثل رفقایم در امنیت نیستم و هر روز مانند یک چریک نفس می کشم و می خوابم و راه می روم. چریکی خیابانی که قاتلش می تواند در هر لباسی در کمیناش باشد و این بزرگ ترین دلگرمی من است در برابر رنجی که بر گردههای شماست. جرم ما چیست جز ترانه و موسیقی ؟ جرم ما چیست جز چشم نبستن بر ستمی که بر سرزمینمان میرود؟ همین تاریخ دردآور و دردهای تاریخی برایمان کافیست تا ادامه دهیم. من اجازه نمیدهم در حد یک تیتر خبری کوتاه، در میان خبرهای ریز و درشت و زرد و سیاه رسانهها گم شوی.
برایت نوشتم،آنقدر نوشتم و بغض کردم که جانم تیر میکشد.
آنجا که هستی، زندگی را از خودت دریغ نکن. به پشت سر نگاه نکن و حال امروزت را از یاد نبر و جسم و درونت را قوی نگه دار.
برای من بنویس و بگذار تا بخشی از من در آنجا با تو به اشتراک بنشیند.
از دور می بوسمت
ش.ن.ل.ع
من خوب می شوم
من نرم می شوم
من رام می شوم
آرام می شوم
پولم را بده آواز سر کنم
پولم را بده لبخند تر کنم
تو هرچه بگویی چند می کنم
من خوب می شوم
من نرم می شوم
من رام می شوم
آرام می شوم
سرطان بگیر و بمیر آئورلیانو بوئندیا
امید جاری در شعر
برای تو بیا بیا
من چرت و چرت
من پرت و پرت
مشغول مکیدن نرینه ی هستی آئورلیانو…
پولم را بده تا مست گریه صدا
پولم را بده تا رقص شیهه ادا
پولم را بده نابود کن مرا
مغبون جاودانه ام سود کن مرا
بود مرا
نابود مرا
فرسوده مرا
نموده مرا
آئورلیانو
مرگ پول منه که تو جیبته پفیوز
مرگ قسط تعویقی ست
مرگ نفس کشیدن مداوم هر روز
مرگ آخرین سیگار تزریقی ست
تاریخ من طولانی ست
اما دستانم کوتاه بود و دهانم دور
نه آنقدر توانی که عرق از جبین پاک کنم
و نه آنچنان که خشمم دلیری کند
مرگ پول منه که تو جیبته پفیوز
Aureliano
I become good
I become soft
I become tame
become calm
Give me my money; I sing a song
give me my money; I bring on a smile
whatever you say, I follow through
I become good
I become soft
I become tame
become calm
Get cancer and die Aureliano Buendia
the flowing hope in poem
for your sake, come, come
I, doze and baloney
I, distant and useless
busy sucking the existence’s masculine, Aureliano…
give me my money so that, drunk, cry, sound
give me my money so that, dance, neigh, gesture
give me my money, destroy me
I am eternally swindled, make profit of me
Created me
destroyed me
worn me down
done me
Aureliano
Death is my money that’s in your pocket, jerk
death is the overdue loan
death is the daily continuous breathing
death is the last shot of cigarette
my history is long
but my arms were short and my mouth distant
neither enough strength to wipe sweat from forehead
nor such that my wrath acts in bravery
death is my money that’s in your pocket, jerk
Music and Lyrics: Shahin Najafi
Arrangement: Majid Kazemi
Director: Shahram Azimi
١. در كتاب صدسال تنهايى اثر گابريل گارسيا ماركز، شخصيتى داريم به نام سرهنگ آئورليانو بوئنديا. "سرهنگ آئورلیانو بوئندیا سی و دو بار سر به شورش برداشت و در همه آن ها شکست خورد.از هفده زن صاحب هفده پسر شد که همگی پیش از آنکه به سی و پنج سالگی برسند کشته شدند. سرهنگ آئورلیانو بوئندیا از چهارده سوءقصد، هفتاد و سه دام و یک تیرباران، جان سالم به در برد... (از متن).
٢. اين شخصيت در آلبوم (ص) دستمايه ساخت يك كار شد. در ترانهى آئورليانو، خود سرهنگ حضور ندارد بلكه تكگويى يك زن را مىشنويم. اما قطعا براى فهم بهتر ترانه، بايد ماجراى شهر خيالى ماكوندو را خواند. ترانه، روايتى در فرم شانسون فرانسوىست كه با تنظیم مجید کاظمی به راك/بالاد ملايم نزديك مىشود. ريتم ابتدايى موسيقى، مارش نظامىست و همراهى ملوديك فرنچهورن. درمجموع، كار "آئورليانو" شباهت ساختارى جدى با موسيقى آمريكاى لاتين ندارد، اما نماى عمومى آن، دور از بخشى از تاريخ تلخ آنجا نيست.
تنها تنبلها، متوسطها و متقلبان از جستجو و پرسشگرى بيزارند.
٣. صدسال تنهايى چند ترجمه دارد و من ترجمهى كيومرث پارسايى را كه مستقيم از اسپانيايىست پيشنهاد مىكنم. اگر از يك كتاب چند ترجمه وجود دارد، ترجيحا ترجمه از زبان اصلى را مطالعه كنيد.
تا پيش از انتشار (ص) خود را به كلام مسلح كنيد!
ویدئوی آئورلیانو کاریست از دوست هنرمندم شهرام عظیمی و با بازی سه هنرمند خوب تئاتر و پرفرمنس از هلند (سارا تبریزی)، آلمان (سولماز وکیلپور) و بلژیک (جان نیمز) که در این کار سخت زحمت کشیدند.
وقتی که همه تشنه لب بودن
تنها تو بودی که به همه آب دادی
سرتو تو بچگیت بریدن
تویی که علمداری و آزادی
فدای مظلومیتت سید
فدای غیرت و حمیتت سید
آخ که چه جنگایی که تو نرفتی
آره سرکش و سربلندی سید
تو پرده های دروغ و دریدی
قاعده چیه تو خون غلطیدی
تو ماشین، پارک و باغ و خونه خالی
واسه شرف و حیثیتت جنگیدی
ممد نوبری
دل دل دل خانوما رو می بری
ممد نوبری
دل دل دل جوونارو می بری
تمام قسم هام به سر تو بود
فدای تو شد همه ی بود و نبود
از روز الست به عشقت اسیرم
سید بدون بدون تو میمیرم
ای رکن رکیک هر ازدواج
چهره ها از دیدنت هاج و واج
ای ثقل هستی عالم فحش
تفنگ آب پاش دخترکش
ای حلاج خوابیده تو شورتا
ای اژدها عصای موسی
آخرین معجزه آلت ناطق
ای تو شفابخش صلیب عیسی
ممد نوبری
دل دل دل خانوما رو می بری
ممد نوبری
دل دل دل جوونارو می بری
ای تو مدخل و مخرج عشق ناب
ای زیارت تو موجب ثواب
ای مار افعی تو تخت خواب
ای شیطون تو شب جمعه ها بی تاب
ای عامل اصلی نشر بشر
ای قربانی بدنام حشر
فصل الخطاب امت تو صحنه
ای لایق تو عنوان رهبر
ای بسیجی معتقد به اصول
ای پیرو خط امام و رسول
ای اصل یگانه ی جهان شمول
ای مومن سرباخته ای دول
ممد نوبری
دل دل دل خانوما رو می بری
ممد نوبری
دل دل دل جوونارو می بری
Mammad Nobari
When all were thirsty lips
it was only you who offered water to all
They severed your head in childhood
it’s you who is standard-bearer and free
To die for you being oppressed, Seyyed
to die for your honour and ambition, Seyyed
Oh, what wars you ended up going to
yes you are rebellious and eminent, Seyyed
You ripped away the membranes of lies
what’s menses, you rolled in blood
In the car, park, garden and the vacant house
you fought for your honor and prestige
Mammad Nobari, you take away ladies’ heart, heart, heart
Mammad Nobari, you take away youth's heart, heart, heart
All my oaths were on your head
all the being and non-being were sacrificed for you
Since the day of covenant between God and Adam, I'm a captive of your love
Seyyed; know that I’ll die without you
O the vulgar pillar of every marriage
faces are awe-struck by seeing you
O the existential weight of the world of curse
the water gun that kills girls
O the sleeping Hallaj in underpants
O dragon, the staff of Moses
The last miracle, talking organ
O you the healer, the Cross of Jesus
Mammad Nobari, you take away ladies’ heart, heart, heart
Mammad Nobari, you take away youth's heart, heart, heart
O you the entry and exit of pure love
O your pilgrimage leading to oblation
O the python snake in the bed
O the naughty on Friday nights, impatient
O the main cause of mankind spread
O the infamous sacrifice for horniness
The just verdict for the nation in the scene
O you worthy of the title ‘Leader’
O the Basiji believer in principles
O the follower of Imam’s and prophet’s path
O the sole universal principle
O the faithful who lost head; O willy
Mammad Nobari, you take away ladies’ heart, heart, heart
Mammad Nobari, you take away youth's heart, heart, heart
